Verrassingen aan de Amalfi-kust

blog wijnbeurs

Het blijft altijd weer verrassend. Een streek kan bekend staan om zijn simpele, kwalitatief minder hoogstaande wijnen, maar als je er op vakantie bent, tref je toch altijd weer voorbeelden dat de waarheid weerbarstiger is. Dat overkwam mij een tijdje geleden, op vakantie op de eilanden in de Baai van Napels en langs de beroemde Amalfi-kust. In de wijnboeken hoor je nu nooit eens iemand de wijnen uit dit gebied roemen. Ter plekke blijkt er echter heel wat te ontdekken en te genieten. En dat is zeker niet alleen omdat de zon er zo heerlijk schijnt, het terras zo gezellig is en de verse vis zo lekker smaakt. Twee voorbeelden wil ik noemen.

Biancolella en Per’e Palummo
Allereerst de wijnen van het eiland Ischia. Het eiland is dichtbevolkt en wordt in de zomer ook nog eens bezocht door duizenden toeristen. Toch tref je overal tuinen en wijngaardjes, en is de wijn van het eiland een zeer aangename verrassing. Voor witte wijnen staat hier het druivenras Biancolella, voor rood Per’e Palummo (elders Piedirosso). Tot in de vorige eeuw werd wijn er nog gemaakt in grote bakken van steen of beton en dienden de blote voeten van de wijnboer en zijn familie als pers. Binnen de DOC Ischia is die aanpak nu verboden, en hebben moderne apparatuur en techniek hun intrede gedaan. Er zijn gevestigde namen als Casa d’Ambra, een bedrijf dat hier als sinds 1888 wijn maakt. En er zijn ondernemende jongeren van het vasteland, zoals Francesca van Il Gardino Mediterraneo, die hier hun vleugels komen uitslaan en de wijnbouw een nieuwe impuls geven. Proef je de wijnen van dergelijke producenten, dan blijkt dat Biancolella levendige en mooie witte wijnen kan produceren die prima combineren bij de vis en octopusgerechten van het eiland. En de Per’e Palummo levert dan zonnige rosé en fruitige rode wijn, goed bij konijn en gegrilde groenten als aubergine en courgette.

400 jaar oude stokken
Boeiender nog was ons bezoek aan Tenuta San Francesco in Tramonti op het vasteland, op ongeveer 20 minuten rijden van de Costa d’Amalfi . Drie families hebben hier de handen ineengeslagen en verzorgen er onder andere 400 jaar oude stokken van het lokale druivenras Tintore. De wijn gelabeld E’ISS die dat oplevert mag geen rechtgeaarde wijnliefhebber ongeproefd laten. De eeuwenoude stokken vormen pergola’s waaronder het prettig wandelen is. Ooit lieten de boeren onder die pergola’s andere gewassen groeien, wat elders in de wijngaarden van Tramonti nog wel te zien is, maar hier bij Tenuta San Francesco niet meer. Ook de witte wijn (opnieuw van onder andere Biancolella) was de moeite waard, evenals het buffet van streekproducten dat ons bij de proeverij geserveerd werd. Wijnen om ter plaatse van te genieten, maar zeker ook in Nederland naar uit te zien.

Zo verraste een streek die bekend staat om zijn citroenen en mooie kustlijn ons eigenlijk nog meer door de kwaliteit van zijn wijnen. En zoiets ontdek je alleen maar door er naar toe te reizen en je ogen en oren open te stellen en je smaakpapillen goed de kost te geven!

Op dit moment heeft de Wijnbeurs geen wijn van de Amalfi-kust in het assortiment. Maar wél een voortreffelijke Pinot Grigio  met witte perzik en vlierbloesem. Lekker strak mineralig en krokant met iets van venkel en perzik. Kom helemaal in de Italiaanse vakantiesfeer en bestel deze mooie Lovelli hier.


Zomers, licht en droog: Provence en zijn rosés

Provence wijn

Zon, zee, grote dennebomen en rosé: dat is het eerste waar ik aan denk als het over de Provence gaat. Het is alweer enige tijd geleden dat ik er was, op een camping in de buurt van Fréjus. En ook de wijnen zijn een beetje uit mijn blikveld verdwenen. Gelukkig proefde ik er recent weer een aantal, want er is voldoende aanbod bij ons. En ik werd weer helemaal bekeerd tot deze wijnen. Niets lekkerder dan een goede droge Provençaalse rosé met dit zomerse weer!

Lange geschiedenis
De Provence kent een lange wijnhistorie die teruggaat tot Griekse kolonies rondom Marseille en de komst van de Romeinen, korte tijd later. Door de eeuwen heen kende het gebied verschillende heersers, en onderging het invloed vanuit onder ander Italië en Sardinië. Dat is terug te zien in de bijzondere druivenrassen die er aangeplant staan. Voor Côtes de Provence zijn er zo’n 13 toegestaan, waaronder Cinsaut, Grenache Noire, Syrah en Tibouren. Daarvan is Grenache de meest aangeplante, gevolgd door Cinsaut en Syrah.

Rosé is en blijft de belangrijkste wijnsoort en dat is al eeuwen zo. Rood staat op de tweede plaats, gevolgd door een heel klein beetje wit. Vooral de nieuwe generatie wijnmakers richt zich op rood, dat echter slechts 15% van de totale wijnproductie uitmaakt.

Droog en licht van kleur
Provençaalse rosé is vaak een blend van meerdere druivenrassen; ieder druivenras wordt apart gevinifieerd, waarna de wijnmakers de optimale assemblage zoeken. Bij deze assemblages speelt Grenache vaak de hoofdrol. De karakteristieke rosé van de Provence is licht van kleur en droog. In 1999 werd er speciaal voor het verbeteren van de productietechnieken een Centrum voor Rosé- onderzoek ingericht, het enige in zijn soort in de wereld. Het centrum richt zich vooral op kwaliteitsverbetering, want ondanks de grote naam voor Provençaalse rosé blijft er ook wijn van minder goede kwaliteit geproduceerd worden.

Speciaal glas
De status van deze rosé is hoog. Zo hoog, dat de wijn recent zelfs een eigen glas kreeg. Special voor Provençaalse rosé ontwikkelde de Oostenrijkse firma Riedel een eigen wijnglas. De vorm daarvan accentueert de subtiele aroma’s en laat het karakter van de wijn optimaal tot zijn recht komen.

Wijn-spijs
De lekkerste wijn-dinercombinaties? Die maak je natuurlijk tussen een Provençaalse rosé en een gerecht uit de streek. De bekende vissoep, bouillabaisse bijvoorbeeld, of gewoon een lekker gegrild visje. Maar eigenlijk smaakt deze rosé bij iedere lichte maaltijd. Probeer het eens uit!

Wilt u graag meer weten over rosé wijnen? Lees dan hier verder!
Bent u benieuwd naar het rosé assortiment van de Wijnbeurs? Bekijk dan hier alle rosé wijnen!


Over hout en houtrijping

houtrijping wijn

Wijn met houtrijping. Je komt de term vaak tegen in wijnbeschrijvingen, maar wat is dat eigenlijk? En waarom heeft hout zo’n invloed op de smaak van wijn?

Wat is houtrijping?
We spreken van houtrijping als een wijn na de gisting enige tijd mag ‘uitrusten’ in houten vaten. Hoe langer uitrusten duurt, hoe langer de duur van de houtrijping. Een wijn met zes maanden houtrijping heeft dus zes maanden ‘gerust’ in een houten vat. Vaak wordt ook wel de term opvoeden gebruikt voor dat rusten. Dat geeft al aan dat het meer is dan gewoon maar stilletjes tijd in het vat doorbrengen. Soms wordt de wijn namelijk regelmatig doorgeroerd in het vat of worden de vaten gedraaid op gezette tijden. En zo zijn er meer behandelingen om een wijn ‘op te voeden’, te maken tot wat hij moet worden.

Je kunt overigens ook de vergisting van de druiven al laten plaatsvinden in houten vaten, maar dan spreek je van ‘vergisting op hout’. De ‘houtrijping’ is echt de tijd ná de vergisting, en voordat de wijn in de fles gaat.

Grote en kleine vaten
Nu heb je vele soorten houten vaten. Hele grote, van duizenden liter, en kleine, van bijvoorbeeld 225 liter. Die laatste maat is de standaardmaat voor de rijping van bijvoorbeeld Bordeaux en andere bekende Franse wijnen. We noemen vaten van 225 liter barriques. Als we over houtrijping spreken, wordt er ook meestal bedoeld rijping in kleinere houten vaten, meestal barriques, en niet in van die enorme grote gevaarten. Want houtrijping heeft als bedoeling het afgeven van geur, kleur en smaak aan de wijn, en het afgeven van tannines. Maar hoe groter het vat, hoe minder dat gebeurt. Ga maar na: in een groot vat heeft de vloeistof minder contact met het hout dan in een klein vat.

Looizuur
Een heel belangrijke stof die door het hout afgegeven wordt is looizuur, of tannine. Ook daarvan wil je precies de juiste hoeveelheid, anders wordt de wijn ondrinkbaar en knijpen je wangen zich samen van ellende. De keuze van het juiste vat en het juiste hout is daarom enorm belangrijk. Amerikaans eiken of Frans eiken smaakt bijvoorbeeld heel anders en geeft andere tannines af. Vervolgens is ook de toasting van het hout van belang. Houten vaten worden boven een vuurtje geroosterd, en hoe heftiger die toasting, hoe intenser de invloed op de smaak van de wijn.

De juiste keuzes
Hout geeft dus stoffen af, die in de juiste hoeveelheden in de wijn gewenst zijn. Maar hout doet nog iets anders: in tegenstelling tot bijvoorbeeld roestvrij staal laat hout miniscule hoeveelheden zuurstof door. En dat heeft weer een grote invloed op de smaak én de ontwikkeling van de wijn. Te veel zuurstof is niet goed, dan wordt de wijn azijn. Maar te weinig zuurstof is ook niet altijd gewenst, dan ontwikkelt de wijn zich anders. Dus moet de wijnmaker de juiste balans daarin zien te vinden. Het maken van beslissingen rondom de houtrijping is een van de belangrijkste processen die een wijnboer moet maken.

Wilt u meer weten over wijn, bijvoorbeeld over de houdbaarheid? Lees dan hier verder.


Een rondje rosé

rosé wijnen

Onlangs mocht ik er weer een aantal beoordelen. Wat is dat toch genieten! Een vrolijk glas op het terras drinken is zo ongeveer het meest ontspannen tijdverdrijf dat ik ken. De tijd is gelukkig voorbij dat er werd neergekeken op rosé. Rosé hoort er tegenwoordig helemaal bij, en er is voor iedereen wel een passende stijl. Van de uiterst subtiele en bleke Provençaalse wijnen tot kruidige kanjer uit Spanje of de Nieuwe Wereld. Zoveel zinnen, zoveel rosés. En in ieder land maken ze ze wel. Een kort reisje door roséland.

Frankrijk
Alleen al in Frankrijk kom je vele stijlen tegen. Naast de reeds genoemde Provençaalse – een feestje op elk moment – is er ook de veel krachtiger rosé uit Bordeaux, de clairet, van cabernet sauvignon bijvoorbeeld. Of de Bandol-rosé, van het druivenras mourvèdre. En wat dacht je van de stevige Tavel, uit de Rhône-streek, van druivenrassen Grenache en Cinsault? In de Champagne is er natuurlijk Rosé Champagne, even een andere categorie. Maar wat is dat genieten!

Duitsland
In Duitsland weten ze ook wel weg met rosé, vaak gemaakt van Spätburgunder (Pinot Noir). Een specialiteit van wijngebied de Ahr is de bleke Blanc de Noir: witte wijn gemaakt van Spätburgunder, die soms heel licht roze gekleurd is. Is dat nu rosé of witte wijn? Ik vind ze in ieder geval smaken als verrukkelijke, subtiele rosé.

Spanje
Navarre is het gebied in Spanje dat bekend staat om zijn rosé, van het druivenras Grenache, of in het Spaans Garnacha. De rosés hier zijn vaak krachtig en kruidig, donkergekleurd, en kunnen een licht zoetje hebben. Ook van het druivenras Tempranillo wordt in Spanje een mooie rosé gemaakt, bijvoorbeeld in Rioja. Soms wordt er wat Garnacha en Graciano bij gemengd voor wat meer fruitige tonen. Tempranillo rosé combineert goed bij bijvoorbeeld Mexicaanse taco’s.

Italië
De Toscaanse druif par excellence Sangiovese wordt ook gebruikt voor rosé. Je herkent er die heerlijke Italiaanse zon in, maar ook de fruitige karakteristieken van de Sangiovese, waaronder veel rood fruit. Lekker bij een bord antipasti.

En dit zijn nog maar een handvol van de heerlijk rosés die er in de wereld te krijgen zijn. Welke ga jij binnenkort openen?

 

 


Hoe houdbaar is een wijn?

Harvesting grapes: grapes inside a bucket.

Zoals de meeste ‘levensmiddelen’ is wijn een product met een beperkte houdbaarheid. Hoe lang je een fles wijn kunt bewaren, hangt af van tal van factoren. Allereerst natuurlijk een hele simpele: is de fles wijn open of dicht?

Bijna 90% van alle wijn wordt tegenwoordig gemaakt om te drinken op het moment dat hij op de markt wordt gebracht. Wegleggen heeft vaak weinig zin, de meeste wijn wordt er niet beter van. Na twee jaar in je eigen wijnrek beginnen kwaliteit en drinkplezier van veel wijnen achteruit te gaan.

Van de overige 10% is het de bedoeling dat die wel langer bewaard wordt, maar dan moeten de bewaaromstandigheden goed zijn. Bij voorkeur in een donkere niet te warme, niet te droge ruimte waar de temperatuur constant is. Zo rond de 12/13° C is ideaal. Warmte en direct zonlicht zijn niet aan te raden voor het bewaren van wijn. Daarbij geldt: hoe meer tannines, zuren of suiker, hoe langer houdbaar een wijn is. Alle drie werken deze stoffen namelijk conserverend. Stevige rode wijnen (onder andere Bordeaux, Barolo), hoogzure witte (onder andere Riesling) en intens zoete dessertwijnen zijn de wijnen met het langste houdbaarheidspotentieel.

Is de fles eenmaal geopend, dan hangt het ook weer van het type wijn af hoe lang hij houdbaar is. Meestal moet een dag of twee in de ijskast wel lukken, zeker als je de fles goed kunt afsluiten. Maar een tere, subtiele rosé is eerder zijn frisheid kwijt dan een stevige rode wijn. Sterker nog: er zijn rode wijnen die juist beter gaan smaken na een dag openstaan! Over het algemeen geldt echter: hoe meer zuurstof er bij de wijn kan komen, hoe harder hij achteruit gaat. Systemen waarbij je de aangebroken fles vacuüm kunt zuigen, bieden soms uitkomst.

Open flessen die langer dan een dag of twee bewaard worden, kunnen overigens nog steeds zonder probleem gedronken worden. Wijn bederft niet echt snel, maar de smaak en het drinkplezier gaan wel steeds verder achteruit. Je zult weinig lol meer aan de wijn beleven. Ook de kleur wordt bij langere inwerking van zuurstof aangetast: rode wijnen worden bruinig, witte wijnen worden donkerder van kleur. Komt er een zure, azijnige lucht uit de fles, dan is het zeker. Dan heb je deze fles echt te lang open staan.

Uiteraard ga ik hierbij uit van wijnen die zonder fouten in de fles zijn gekomen. Heeft een fles bij het openen vreemde geurtjes, dan is het zaak daar altijd even aandacht aan te besteden. Extreme rioollucht, een lucht van dode muizen of een muffe, bedompte lucht zijn een teken dat de wijn aangetast is door het een of ander. Zeker als die lucht na even openstaan van de fles niet wegtrekt. Nog steeds is de wijn niet schadelijk voor je gezondheid, maar de lol van het glas wijn is wel helemaal weg. Niet opdrinken dus!

Wilt u graag meer weten over wijnen en tips voor wijnetiquette? Lees hier verder.

 


Wegdromen naar Piemonte

Piemonte Italie

Wegdromen naar een zonnig wijngebied, het is een van mijn favoriete bezigheden. Zeker op het moment in het jaar dat de winter niet wil wijken maar de lente er toch echt aan zou moeten komen. Ik zie mezelf dan een stevige wandeling maken, eindigen op een terras hoog op de heuvel, nippen aan een glas water en een glas witte lokale wijn, en genieten. Daarna een hapje eten – schaaltje lokale worst en kaas bijvoorbeeld -, nog een glaasje wijn, en ’s avonds helemaal roezig naar bed. Kom maar op met die vakantieweken.

In de loop der jaren was ik al in heel wat wijngebieden, allemaal even mooi en verrassend. Of het nu in Frankrijk, Spanje of Italië was, Duitsland of Oostenrijk, altijd was het goed toeven in de streken waar de wijnstok groeit. Aan mijn lijstje ontbreekt echter vervelend genoeg nog altijd een heel belangrijke, in Italië. Nog nooit bezocht ik Piemonte! Soms zie ik prachtige foto’s van de nevelige heuvels daar, met oude stadjes in de verte. Van gekanteelde huizen met familiewapens boven de poort. Van glooiende rijen groene wijnstokken, zover het oog reikt. En dan ga ik inplannen. Als we nu dan … misschien dat …. Ik plan bezoekjes aan stadjes als Alba en Asti, aan Cuneo en Bra. We wandelen door de wijngaarden in de Langhe. Gaan langs in wijndorpen met beroemde namen als Serralunga d’Alba, Barolo en La Morra. Proeven bij wijnhuizen met namen die me maar al te bekend voorkomen. En genieten van gezellige maaltijden bij osteria’s en ristorantes. Maaltijden met truffels en pasta, kastanjes en hazelnoten, salami en prosciutto, dolce en gelato. Vergezeld van glazen verwarmende Barolo of Barbera, en vooral verkoelende Roero Arneis of Asti Spumante. Of ik ga winkelen in Turijn, en gelijk wat cultuur snuiven. En dan bij een barretje opnieuw genieten van al het lekkers dat de streek te bieden heeft.

Voor de wijnhistoricus in mij heeft Piemonte ook heel wat te bieden: het gebied kent een eeuwenlange traditie van wijnverbouw door kleine boertjes die eigenlijk alleen wijn maakten voor het eigen gezin en de directe familie. Pas in de 19e eeuw slaagden de markiezin van Valetti erin ‘moderne’ Franse wijnbouwprincipes in Italië door te voeren. Daarna waren het in de tweede helft van de twintigste eeuw mannen als Piero Antinori en Angelo Gaja die met hun vernieuwende initiatieven zorgden voor de aansluiting van Italië bij de moderne wijnwereld. Met prachtige toppers als Barolo en Barbaresco, van het druivenras Nebbiolo als gevolg. Of de fruitige Barbera’s, uit zowel Asti als Alba.

Tot op heden is het niet gelukt, naar Piemonte gaan, en moet ik me behelpen met boeken lezen. Ik blijf nog maar even  door dromen.

Wilt u meer weten over wijnen en gerechten die er mooi bij passen? Lees hier verder.


Médoc, het land van de ‘chateaux’

Wijnbeurs blog Chateau Medoc Frankrijk

Het licht is misschien nog wel het meest opvallende aan het gebied. Alles baadt in een helder scherp zonlicht dat verraadt dat de zee in de buurt is. Persoonlijk ben ik nogal gecharmeerd van deze streek, al vinden anderen hem saai. Maar rijdend over de stille landwegen in de Franse Médoc is het water inderdaad nergens ver weg. De Atlantische Oceaan ligt aan één kant van de brede landtong, achter een strook met geurende dennenbossen en gele duinen. Het estuarium van de rivier de Gironde ligt aan de andere kant. Spannend is dat landschap inderdaad niet, wel golvend, open en groen. Het groen van de wijngaarden steekt er af tegen het blauw van de lucht. En daartussen door gestrooid liggen zandkleurige landhuizen en stadjes.

Die landhuizen zijn hier helemaal nog niet zo oud. De ontwikkeling van de Médoc als wijngebied kwam pas na circa 1700 goed op gang, met geld van de bestuurselite in het nabijgelegen Bordeaux. Een ware plantwoede heerste er in de eerste jaren van de achttiende eeuw. Iedereen plantte druivenstokken, iedereen wilde een graantje meepikken van de prijzen die de nieuwe rode wijnen uit dit gebied opbrachten. In Engeland noemden ze die wijnen de ‘new French clarets’. Overal ontstonden landgoederen, met en zonder bijpassend woonhuis, of ‘château’. In de daaropvolgende eeuwen ontstond hier op die landtong een van de beste wijngebieden ter wereld, waarbij de écht goede wijnen van de keiige glooiingen kwamen, de zogenaamde graves. Je vindt die stenige bodem op tal van plekken in de Médoc.

In de 21ste eeuw verwijzen sommige hedendaagse Bordeauxwijnen met ‘Château X’ op het etiket nog daadwerkelijk naar een huis dat in de achttiende eeuw is gebouwd. Veel andere betreffen landgoederen die later zijn ontstaan. En nog weer andere verwijzen helemaal niet naar een bestaand landhuis, maar zijn gewoon een label, of merk.

Dat neemt niet weg dat een goede wijn natuurlijk helemaal geen echt ‘Château’ nodig heeft. Uiteindelijk gaat het erom hoe de druiven verbouwd zijn, hoe ze verwerkt zijn, hoe de wijn is opgevoed. Neem nu Château de Bensse, een Cru Bourgeois, afkomstig uit de omgeving van Prignac-en-Médoc. Je zult er in de omgeving vergeefs naar een kasteel of landhuis van Bensse zoeken. De wijn wordt namelijk gemaakt door een uitstekende coöperatie, die beschikt over een state-of-the-art kelder. De ongeveer 300 aangesloten wijnboeren werken vooral biologisch of met respect voor de omgeving. Al die aandacht voor wijngaard en kelder proef je terug in deze wijn, die bovendien ook nog eens zeer gunstig geprijsd is. Dat kan ook gewoon, want van de wijn hoeft geen duur ‘kasteel’ onderhouden te worden!

Bent u een liefhebber van Franse rode wijnen? Bekijk dan hier ons uitgebreide assortiment.


Nero d’Avola – de donkere held uit Avola

Wijngaarden Nero d'Avola Sicilie Italie

Googelen op Avola levert zonnige beelden op van helderblauwe baaien en een stadje met eeuwenoude gebouwen. U vermoedt onmiddellijk dat dit stadje ergens aan de Middellandse Zee te zoeken is. Bij het vervolgens googelen naar Nero d’Avola komen dikke trossen donkerblauwe druiven in beeld, naast talloze flessen wijn met etiketten in het Italiaans. Het is duidelijk: het druivenras Nero d’Avola levert donkere rode wijnen, en is afkomstig van het zonovergoten Sicilië. In het uiterste zuiden van het eiland ligt het stadje Avola, waar deze druif zijn oorsprong heeft.

Zonaanbidder
Nero d’Avola is al decennialang het meest aangeplante rode druivenras van Sicilië. Het ras is dol op de warmte en gedijt uitstekend in droge gebieden. Druiventeelt zonder irrigatie – dry farming – is voor Nero d’Avola dan ook geen enkel probleem. Je treft het ras werkelijk overal op het eiland aan, in totaal een kleine 20.000 hectare. Nog niet zo heel lang geleden werden de wijnen van dit druivenras alleen gebruikt om rode wijnen van elders op te peppen in kleur. Nero d’Avola kwam daardoor als bulkwijn terecht in Toscane, Piemonte en zelfs Frankrijk. Maar sinds de jaren negentig van de twintigste eeuw heeft het druivenras een eigen heldenrol gekregen. Diverse producenten op het eiland bottelden vanaf die tijd hun Donkere van Avola als een monocépage-wijn (wijn van één druivenras). Bekende namen die hierin het voortouw namen zijn onder andere Planeta en Donnafugata.

Daarnaast is Nero d’Avola ook een goede blending partner gebleken voor andere inheemse druivenrassen als Frappato of Nerello Mascalese (van de hellingen van de Etna) of voor internationale rassen, zoals Cabernet Sauvignon en Merlot.

Pruim, kers en chocolade
De karakteristieken van Nero d’Avola zijn de diepdonkere kleur, aroma’s van pruim, kers en zoete chocolade, stevige tannines en goede zuurgraad. Ook peper is vaak in de geur en smaak te herkennen. Dit geheel levert over het algemeen stevige maar fruitige en toegankelijke wijnen, heerlijk bij allerhande gegrild vlees, pastagerechten met vleessauzen, harde kazen etc…. Bij houtrijping kunnen de wijnen lang bewaard worden, soms tot een jaar of tien.

Van de Wijnbeurs
Maak zelf eens kennis met deze heerlijke Nero d’Avola, een zacht sappige, frisse wijn met delicate toets vanille.


Voor ieder wat wils: de wijnen van de Pays d’Oc

Wijnen Pays d'Oc Frankrijk

U bent ze vast al wel eens tegengekomen: wijnflessen met een label van IGP Pays d’Oc. Pays d’Oc, ofwel het land van Oc, het land waar ze ‘oc’ zeggen als ze ‘ja’ bedoelen. Het land waar de troubadours in vroegere eeuwen de hoofse liefde bezongen, waar de zon altijd schijnt en de Romeinen al wijn maakten. Het land ook dat bekend staat als Languedoc-Roussillon, de twee grote wijngebieden in het zuiden van Frankrijk

IGP, dat staat verder voor Indication Géografique Protégée, of Beschermde Herkomst Benaming. Vroeger, vóór 1 augustus 2009, waren dit de landwijnen of vins de pays. De nieuwe IGP-wijnen van de Pays d’Oc staan daarbij naast de vele kwaliteitswijnen met specifieke herkomstaanduiding, of AOP-wijnen, die ze in de Languedoc-Roussillon natuurlijk ook kennen. De regels voor het maken van een IGP-wijn zijn echter veel soepeler dan die voor het maken van een AOP-wijn. Waar bij een AOP-wijn vaak maar één of enkele druivenrassen zijn toegestaan, is dat bij een IGP-wijn heel anders. Ook regels over houtrijping, wijnmaaktechnieken etc. zijn vaak minder streng.

Het zijn vooral deze wijnen, de IGP-wijnen, waar het zuiden van Frankrijk de laatste jaren zo geliefd om is. Zeker bij wijnliefhebbers die hun smaak nog aan het ontdekken zijn én die op hun portemonnee willen letten. Binnen de IGP Pays d’Oc zit namelijk altijd wel een wijn voor uw persoonlijke smaak of voorkeur. Ga maar na: er zijn 56 verschillende druivenrassen toegestaan. Voor rood is er bijvoorbeeld naast Merlot en Cabernet Sauvignon vooral ook Grenache, Syrah en Mourvèdre; voor wit naast Chardonnay en Sauvignon Blanc onder andere Vermentino en Viognier. En dan zijn er nog 48 meer… Ook alle stijlen komen voor. Rood, wit en rosé. Droog en zoet. Stil en mousserend. Van makkelijk drinkbare wijnen tot zeer complexe, en altijd met een excellente prijs-kwaliteitverhouding.

Het belang van de IGP Pays d’Oc blijkt wel uit het feit dat 13% van de Franse wijngaarden Pays d’Oc-wijngaarden zijn. In totaal staat 115.000 hectare aangeplant, en de Pays d’Oc wijnen vormen het grootste contingent in de Franse wijnexport. 800 miljoen flessen werden in geproduceerd in 2014-15, en die bereiken een publiek in 170 landen. Grote kans dus dat u al eens een smaakvolle Pays d’Oc-wijn gedronken heeft!